Dusia. Duszyczka

Po sierpniowej burzy na podmiejskiej łące ośmioletnia Eliza spotyka dziwną dziewczynkę. Dusia ma płomiennie rude włosy, nosi białą sukienkę, chodzi boso i jest trochę nie z tej ziemi. Eliza nie wszystko z jej słów rozumie, ale jest nią zaintrygowana  i wkrótce myśli o Dusi jak o swojej najlepszej przyjaciółce. Codzienne spotkania stają się dla niej największą atrakcją tych smutnych wakacji. Bo ostatnie miesiące są dla jej rodziny trudne. Po wypadku taty nic nie jest już takie jak wcześniej. Tata nie może się odnaleźć w nowej sytuacji, a jego przygnębienie udziela się całej rodzinie. Wprawdzie  Eliza myśli o Dusi jako o swojej wyłącznej przyjaciółce, jednak okazuje się, że ta spotyka się także z jej braćmi, rodzicami, z jej najlepszą koleżanką, troszczy się o jej starszą ciocię, a nawet o listonosza. Pojawia się tam, gdzie są smutki, nieporozumienia i troski. Czy jej obecność pomoże wstawić bieg rzeczy na właściwe tory?